maandag 01 december 2008 | 02:45 | Laatst bijgewerkt op: maandag 01 december 2008 | 19:37 Bron ED
Portier
Kroegen op Stratumseind selecteren aan de deur op etnische afkomst, blijkt als we een steekproef doen. We verzamelen ons op het Catharinaplein, vrijdagavond half twaalf. Allemaal twintigers uit Helmond en Eindhoven met een goede baan of opleiding. Vier van de zes hebben een Marokkaanse achtergrond. Ze gaan met een geboren Tunesiër, één autochtone Nederlander en de blonde verslaggever op pad om het deurbeleid op Stratumseind te toetsen. Het is nog vrij rustig in de bekende uitgaansstraat van Eindhoven. “Het zal wel meevallen, vandaag. Als het drukker wordt, zijn wij de eersten die geweigerd worden.”
Maar bij de eerste poging gaat het meteen mis. Voor de deur van café Stratum staat een potige portier. “Alleen voor vaste klanten vandaag”, bast hij.
Daar staan ze dan, de hbo-student financieel management, de klantadviseur bij CZ Groep, de sportcoördinator van het TU/e-sportcentrum, de universitair onderzoeker en de ambtenaar schulddienstverlening van de gemeente Eindhoven. Dennie en de verslaggever worden niet tegengehouden als ze doorlopen.
We staan met zijn tweeën in een lege kroeg waar we ook nog nooit zijn geweest. Op de vraag waarom Mustafa (23), Majid (26), Atef (25), Samir (26) en Mohammed (23) niet mee mogen, zegt de portier: “Dan ga je toch ook lekker buiten staan?”
Bij Thuis wordt alleen Mustafa om zijn legitimatie gevraagd. Dan mogen we wel door. Bij de Bongo Beach heft de uitsmijter eerst zijn afwerende hand op. Als Mohammed zegt dat het om een bedrijfsuitje gaat, en de portier Dennie en mij ziet, mogen we door. “Het gaat best soepel”, wordt geconstateerd bij een cola.
Bij Playerz gaat het echter weer mis. “Alleen vaste klanten”, debiteert de portier het bekende, verhullende argument. “Maar ik ben Samir, nu kent u mij toch?” Hij kan er niet om lachen. Dennie en de verslaggever mogen wel naar binnen. Ook hier zijn we beiden nog nooit geweest. De associatie met de bordjes ‘Slegs vir blanke’ ten tijde van de apartheid in Zuid-Afrika komt boven.
Bij Bar Alex stuiten we opnieuw op problemen. “Jullie zijn met een te grote groep”, is daar aan de deur het argument. Dat ‘Nederlandse’ groepen wel welkom zijn, is vreemd.
Bij een zesde kroeg mogen we wel weer binnen. “Drie weigeringen uit zes, dat is niet slecht, maar niet representatief. Op zaterdag, als het veel drukker is, is het veel erger” , meent Samir.
Het groepje stapt naar een politieagent en legt de ervaringen voor. De agent, van Turkse komaf, toont begrip en geeft het advies een klacht in te dienen bij het meldpunt discriminatie. “Wij kunnen nu niets doen. Maar, schrijf ook een brief aan de burgemeester”, adviseert de agent. “Als er meer klachten over een café binnenkomen, kan de burgemeester stappen ondernemen.”
We besluiten de avond in een cafetaria. “We eindigden vroeger meestal in de friettent, omdat we nergens binnenkwamen. Marokkaanse jongens van achttien, negentien maken nu hetzelfde mee. Dan krijg je samenscholingen op straat en soms zijn er een paar die hun frustratie kwijt moeten. Met alle rotzooi vandien”, zegt Samir. “We kunnen er nu om lachen, maar ik heb me zo vaak voor schut voelen staan. Jullie moeten integreren, hoor je altijd, maar je wordt wel vaak buitengesloten. Bij het zoeken naar stages, naar werk en als je op stap wilt.” De Turkse agent had er wel op gewezen dat een deel van de Marokkaanse jongeren het de laatste jaren wel voor veel anderen heeft verpest op Stratumseind. “Natuurlijk is dat zo. Die gasten moeten worden aangepakt. Maar dit voelt nu alsof alle supporters van een voetbalclub gestraft worden voor het wangedrag van een stel hooligans”, zegt Majid.
Samir kondigt een officiële klacht en een brief naar burgemeester Van Gijzel aan. Mohammed: “Maar dat doet een jongen van achttien natuurlijk niet. Die wordt de volgende ochtend wakker en gaat echt geen aangifte doen. Die schaamt zich. Eigenlijk zou je op Stratumseind ter plekke aangifte moeten kunnen doen. Dan zou het klachten regenen.”
Dat gebeurt nu amper, waardoor de segregatie in het uitgaansleven een bijna geaccepteerd verschijnsel lijkt geworden. “Dat is het allerergste.”
Cafe de Stunt bezoekers lazen ook:
